«تنهاترین تنها»

تابستان بود و آرمشی که خورشید در غروب خود به آسمان داده بود و گلی تنها در باغچه ای تنهاتر از خود ونگاهی خیره به آفتابی از جنس تکبر .

آفتابگردانی که در تاریخ وفای خود را به آفتاب زیبا و پر نور نشان داده  ولی چه بی وفا آن بی احساس که از پس واژهای غرور و تعصب چه جنایتها که در حق آن از خود بی خود نکرد .

آفتاب بی محبت امروز هم نیز دل به ابر تیره ( این سنگدل در رهگذر های  عشق ) داد تا لحظه دیدار خود را از آن تنها ترین تنها بگیرد  و آن لحظه که آن بی رحم در تنگنای اندک وکوچک غروب خود، دل از ابر می کند و خود رو نمایان می کند، بیچاره گل تنها کـه بـه خـود مـی گـویـد نـبایـد این لحظه را از دست بدهم وبه آن بی عاطفه خیره می شود...

ولی أفسوس آه أفسوس، ای کاش ... ، آی کاش می دانست این بی دل، که آن بی دل در فکر نقشهء تازه ای برای فردایش است !!!

ومن آن تنهاترین تنها  آفتابگردانِ از خود بی خودِ بی دل، که اندک اندک باورم به یقین خواهد رسید، که بی آفتاب می مانم !!!!

کاش آفتابم می دانست عشق چیست !!!!!       lonely